Przejdź do zawartości
Przewodnik po Mnogości
ustawienia

Badania i artykuły

Istnieją tysiące badań i artykułów naukowych na temat dysocjacyjnego zaburzenia tożsamości (DID). Inne określone zaburzenie dysocjacyjne (OSDD) doczekało się ich znacznie mniej, a niezaburzona mnogość jeszcze rzadziej cieszy się zainteresowaniem środowiska naukowego. Opisujemy tutaj te z nich, które wydają się nam najistotniejsze dla naszej społeczności, z nadzieją, że może pomogą one przekonać część sceptycznych osób co do prawdziwości naszych doświadczeń. Poniższa lista w żadnym razie nie jest kompletna, planujemy ją poszerzać w wolnym czasie.

Spis treści

Osoby alterowe

Istnienie osób alterowych potwierdziły skany mózgów systemów z dysocjacyjnym zaburzeniem tożsamości – EP (współosoby po traumie) wykazywały inne wzory aktwyności neuronowej niż ANP (współosoby bez traumy) w odpowiedzi na zdjęcia neutralnych i wściekłych twarzy, czego próby kontrolne (osoby pojedyncze) nie były w stanie naśladować[1]. Systemy z DID mają także większe od reszty populacji obszary mózgu odpowiadające za ruch, motywację, pamięć, podejmowanie decyzji i inne wyższe funkcje poznawcze (jądra podstawy), co tłumaczy się faktem, że musi się tam „zmieścić” więcej osób.

Projekcja

Jak na razie jedynie badanie poruszające temat projekcji „na życzenie”, które udało nam się znaleźć, dotyczy osoby pojedynczej, ale jesteśmy przekonane, że w przypadku osób mnogich mechanizm nie będzie się wiele różnić. Skany mózgu przeprowadzone przez Andrę M. Smith oraz Claude'a Messiera wykazały, że w czasie astralnej projekcji u badanej aktywują się obszary związane z ruchem, a także te powiązane we wcześniejszych badaniach z pozacielesnymi doświadczeniami. Osoby badające doszły do wniosku, że astralna projekcja jest nadzwyczajnym rodzajem wyobraźni ruchowej – aktywacja obszarów mózgu w jej czasie wyglądała inaczej, niż kiedy badana jedynie wyobrażała sobie siebie w czasie astralnej projekcji. Co ciekawe od obracania się wokół własnej osi w czasie (w cudzysłowie) „przebywania” poza swoim ciałem dostawała zawrotów głowy – naszym zdaniem pokazuje to, jak bardzo rzeczywiste takie doświadczenia mogą być dla mózgu.[2]

Osoby niepełnosprawne

Kiedy pojedyncza osoba ze sprawnym ciałem fizycznie nie jest w stanie używać jego niektórych zmysłów lub funkcji motorycznych, diagnozuje się u niej zaburzenie konwersyjne. Możliwość posiadania różnych takich zaburzeń przez różne osoby z systemu jest znana już od lat – Philip M. Coons w naukowym artykule o wtedy jeszcze osobowości wielorakiej z 1988 roku pisze: „osobowości z poszczególnymi objawami konwersyjnymi są dobrze znane”[4]. Ten temat zgłębili w większych szczegółach Hans Strasburger i Bruno Waldvogel, wykonując elektroencefalografię mózgu systemu z dysocjacyjnym zaburzeniem tożsamości, którego część osób alterowych była niewidoma. Kiedy niewidome osoby kontrolowały ciało, zauważano brak obecności aktywności mózgowej zazwyczaj powiązanej z widzeniem, która była obecna przy frontowaniu osób widzących[3].

Przypisy