Inicjowanie fuzji

Wiele fuzji dzieje się spontanicznie w procesie leczenia. Jeśli wasz umysł naturalnie dąży do pojedynczości, możecie z czasem dojść do fuzji ostatecznej samym przepracowaniem traumy i uczeniem się systemowej współpracy. Ale jeśli zależy wam na fuzji ostatecznej lub fuzji z konkretną osobą alterską / częścią, istnieją sposoby, na które możecie wspomóc ten proces. Najważniejsze, żeby nigdy nie starać się połączyć się na siłę. Przedwczesna fuzja może negatywnie wpłynąć na wasze zdrowie psychiczne i dość często prędzej czy później się rozpada, co tylko was zniechęci do próbowania dalej. Nie poddawajcie się presji ze strony otoczenia ani samych siebie, żeby osiągnąć to jak najszybciej. Ten proces wymaga czasu.

Warto też mieć co do fuzji realistyczne oczekiwania, żeby się nie rozczarować. Nie zawsze jest to stuprocentowo pozytywne doświadczenie – może być konieczne odbycie żałoby po utraconych wewnątrzsystemowych relacjach albo utraconych zdolnościach.^[1] Fuzja ostateczna nie jest też najczęściej końcem leczenia^[2] – jeszcze sporo rzeczy trzeba będzie przepracować i do tego nauczyć się, jak funkcjonować w świecie jako osoba singlecka, bez pomocy dysocjacyjnych mechanizmów. Oprócz tego niektóre współosoby mogą widzieć fuzję jako jedyną drogę ucieczki od swojego cierpienia. To samo w sobie nie jest przeciwskazaniem, bo fuzja często pomaga w radzeniu sobie z życiem, ale należy brać pod uwagę, że w większości przypadków nie rozwiąże problemu i nowo powstała osoba nadal będzie musiała przepracować traumę i wszystkie związane z nią trudne emocje. I warto w takiej sytuacji zastanowić się, czy to szczere pragnienie fuzji, czy jedynie zamaskowane myśli samobójcze – w drugim przypadku lepiej poszukać innego sposobu, który pozwoli tej współosobie nie żyć w cierpieniu, pozostając przy tym sobą.

Zakładamy, że macie już za sobą chociaż początki wypracowania systemowej komunikacji i współpracy, bo są one podstawą do osiągnięcia jakiejkolwiek fuzji.

Poznawanie się

Poznanie się bliżej jest dobrym sposobem na obniżenie amnezyjnych barier. Może mieć to związek z tym, że kiedy domyślacie się, co dana osoba będzie myśleć w konkretnej sytuacji, łatwiej wam te myśli wyczuć. A może z wzrastającym zaufaniem, dzięki któremu podświadomie nie ukrywacie przed sobą myśli i wspomnień. W każdym razie od tego powinniście zacząć (pod warunkiem, że macie już za sobą podstawy zdrowego radzenia sobie z problemami). Dobrym pomysłem jest spędzanie ze sobą jak najwięcej czasu, na przykład planowanie wspólnych aktywności na froncie, którymi zainteresowanie dzielicie z konkretną współosobą, albo regularnych spotkań w wewnętrznym świecie. Jeśli nie macie naturalnej łatwości w rozmowach ze sobą, mogą tu pomóc te same sposoby, co przy poznawaniu zewnętrznych osób: zadawanie pytań takich jak „co najbardziej lubisz?” czy „o czym marzysz?” albo granie w gry imprezowe pomagające nawiązywać znajomości (np. nigdy przenigdy, co wolisz). Ważne, żeby nie mówić nic na siłę, jeśli nie chcecie się jeszcze czymś dzielić, ani tym bardziej zmuszać do kontaktu tych osób alterskich, które nie są jeszcze na to gotowe. Po pierwsze, zaufanie i więzi buduje się powoli, a po drugie – amnezyjne bariery istnieją z konkretnego powodu i jeśli spróbujecie je zbyt wcześnie obniżyć, możecie odkryć wspomnienia, z którymi część z was jeszcze nie jest gotowa sobie poradzić.

Szukanie podobieństw

Jeśli dążycie do częściowej lub ostatecznej fuzji, najlepiej zacząć od szukania osób alterskich, które są do siebie podobne pod względem wykonywanej roli, charakteru lub pragnień. Takie fuzje dość często zachodzą naturalnie, więc możecie to wykorzystać. Przydatne może być tutaj wykonanie mapy systemu, np. według ról albo historii podziałów (współosoby, które niedawno się od siebie oddzieliły, mogą mieć większą motywację, a więc i większą łatwość w połączeniu się z powrotem). Potem możecie podzielić się w pary lub małe grupy na podstawie tego, jak blisko się znajdujecie na mapie systemu, i w nich dążyć do połączenia się (a potem znowu dobrać się na podstawie podobieństw i tak aż do osiągnięcia pożądanej przez was liczebności systemu).

Przy dążeniu do indywidualnych fuzji kontynuujcie szukanie wspólnych cech. Jeśli chcecie zostać jedną osobą, nie chcecie być między sobą w zażartych konfliktach, więc najlepiej skupcie się na waszych wspólnych celach i sposobach, na jakie chcecie je osiągnąć. Najprostszym celem, który pewnie większość z was podziela, jest przetrwanie, a poza tym może być to wszystko, na czym wam w życiu zależy, od życia rodzinnego i pracy, po kolekcjonowanie kubków czy wygranie turnieju w LOLu. Wypracowanie kompromisów w kwestiach, w których się nie zgadzacie, będzie łatwiejsze, kiedy wiecie, że gracie w jednej drużynie. A im bardziej się zbliżysz do reszty, tym łatwiej będzie ci akceptować nawet te rzeczy, których nie rozumiesz i uważasz je na razie za stratę czasu – jeśli nie dlatego, że granice pomiędzy wami zaczną się zacierać, to dlatego, że są one ważne dla kogoś, kto stanie się ważny dla ciebie. Nie myślcie o fuzji jako o celu do odhaczenia, myślcie też o tym, co będzie dalej – nie chcecie skończyć jako osoba, która nienawidzi sama siebie lub tego, kim kiedyś była.

Dzielenie wspomnień

Dzielenie się wspomnieniami, nie tylko traumatycznymi, może pomóc obniżyć amnezyjne bariery, co jest etapem niezbędnym w drodze do fuzji. Nawet w przypadku bezamnezyjnych systemów, pokazywanie swojej perspektywy i emocji towarzyszących konkretnemu wydarzeniu może pomóc was do siebie zbliżyć. Ważne tylko, żebyście robili to w stabilnym stanie, bo dla wielu z was może to oznaczać odkrycie wspomnień traumy i przechodząc do tego etapu zbyt wcześnie możecie ryzykować nawet swoim życiem. Możecie zacząć od samego mówienia, co się stało, czy zapisywania wydarzeń w dzienniku, ale powinniście dążyć do czegoś więcej. Chcecie móc udostępnić sobie nawzajem dostęp do tych wspomnień, żeby druga strona pamiętała je jak swoje własne. Mogą się wam w tym przydać różne techniki wizualizacji / autohipnozy – możecie wyobrazić sobie fizyczne przekazywanie drugiej współosobie wspomnienia w formie trójwymiarowego filmu albo kul zaczerpniętych z „W głowie się nie mieści”.

Autohipnoza

Poprzednie techniki możecie zwieńczyć przekonaniem waszej podświadomości, że już jesteście jedną osobą – oczywiście dopiero, kiedy będziecie na to gotowi, bo wcześniej może nie zadziałać, albo nawet zaszkodzić. U wielu systemów, kiedy dwie osoby alterskie są już gotowe na fuzję, wystarczy że podejmą o niej decyzję i połączą to z wykonaniem w wewnętrznym świecie akcji reprezentującej fuzję – często jest to przytulenie i fizyczne zlanie się.

Jeśli coś takiego nie pomaga, możecie spróbować popchnąć wasz mózg w odpowiednim kierunku (co ma także szansę dać wam większą kontrolę nad tym, kim po fuzji zostaniecie, bo zwykle jesteście w tej kwestii na łasce podświadomych procesów). Idea jest taka, żeby zachowywać się jak jedna osoba tak długo, aż stanie się to rzeczywistością. Jeśli możecie, spędzajcie razem cały swój czas, nie frontujcie jedno bez drugiego. Jeśli macie taką władzę nad wewnętrznym światem, możecie stworzyć sobie jedno ciało, zacząć z niego korzystać w interakcjach z resztą systemu i zamieszkać w jednym pokoju/domu, a jeśli korzystacie z bota takiego jak Pluralkit, możecie zacząć pisać z tego samego pseudokonta. Możecie poprosić innych o zwracanie się do was jednym, wybranym przez was imieniem i zacząć mówić i myśleć „ja” zamiast „my” – niech każda rzecz, emocja, relacja i wspomnienie tej drugiej strony staną się także twoimi. Możecie mieć nadzieję, że z czasem takie funkcjonowanie stanie się coraz bardziej naturalne, i w końcu wasza podświadomość, a także i wy sami zaczniecie postrzegać się jako jedną całość. Ale ważne, żeby wycofać się do poprzednich kroków, kiedy czujecie, że takimi działaniami robicie sobie krzywdę – to najprawdopodobniej znak, że jest jeszcze za wcześnie.

Przypisy

1. ↑ The ambiguous loss of post-integration : a theoretical analysis of the effects of integration on clients with dissociative identity disorder, Elise A. Manning, praca magisterska, 2013
2. ↑ Critiquing the Requirement of Oneness over Multiplicity: An Examination of Dissociative Identity (Disorder) in Five Clinical Texts, Kymbra Clayton, E-Journal of Applied Psychology, 2005

Utworzono: 24.03.2026