Leczenie traumy z RAMCOA

Artykuł nie jest jeszcze skończony. Zamierzemy go w przyszłości uzupełnić o inne istotne w leczeniu RAMCOA kwestie.

RAMCOA (ang. Ritual Abuse, Mind Control, Organised Abuse) to skrót oznaczający przemoc rytualną, kontrolę umysłu i przemoc zorganizowaną. Przemoc zorganizowana oznacza przypadki, w których przynajmniej dwie osoby oprawcze wykorzystują seksualnie przynajmniej dwie ofiary w zorganizowany sposób, przy czym przemoc nie jest ograniczona do jednej rodziny.^[1] Przykładem takiej przemocy może być ojciec, który gwałci swoje dzieci i oprócz tego regularnie udostępnia je do seksu kilku swoim znajomym. Przemoc rytualna jest często definiowana niejasno lub sprzecznie i może być rozumiana zarówno jako motywowana religijną lub polityczną ideologią (np. rytualny seks, składanie ofiar), jak i zawierająca w sobie rytualne elementy, często satanistyczne, ale mogące dotyczyć dowolnej religii (np. nagrywanie materiałów przedstawiających wykorzystywanie seksualne dzieci z religijnymi motywami lub wykorzystywanie ideologii do kontroli dziecka, bez faktycznej wiary w nią). Dr Schröder i wsp. dochodzą do wniosku, że ideologia jest najczęściej postrzegana jako środek ułatwiający okrutne zachowania, i proponują przedefiniowanie przemocy rytualnej jako (pseudo-)ideologicznego, domowego i bardziej okrutnego podtypu przemocy zorganizowanej.^[2] Wśród osób po wykorzystaniu seksualnym, doświadczenie przemocy zorganizowanej i rytualnej/sadystycznej przemocy zgłasza 2-17% kobiet oraz 5-17% dzieci i osób nastoletnich.^[1] W niektórych przypadkach występuje kontrola umysłu, zwana także opartą na traumie kontrolą umysłu albo programowaniem, gdzie osoby oprawcze, świadomie lub nie, wykorzystują naturalne mechanizmy przetrwania, w tym mechanizmy dysocacyjne, na przykład stosując tortury i groźbę powtórzenia tych tortur, aby zmusić ofiarę do wykonywania ich poleceń lub zachowania milczenia.

W wielu aspektach leczenie takiej traumy wygląda podobnie, jak każdej innej, z tym że może być o wiele trudniejsze zarówno dla osób leczonych, jak i terapeutycznych — traumatyzacja po takich okolicznościach jest zwykle o wiele poważniejsza. Ale występują też kwestie, z którymi w typowych przypadkach zwykle nie trzeba zmagać — część z takich osób jest wciąż wykorzystywana także w dorosłości i osoby alterskie, które zostały zaprogramowane do wracania do krzywdzącej je grupy, stanowią wyzwanie dla zapewnienia systemowi bezpieczeństwa. Ale nawet w przypadku takich sabotaży należy pamiętać, że patrzymy na wynik mechanizmu, który umożliwił im przetrwanie w niewyobrażalnych okolicznościach.

Terapeutyczna neutralność

Jednym z problemów, który pojawia się zwłaszcza w przypadkach przemocy rytualnej, jest kwestia autentyczności odzyskanych wspomnień. W niektóre wydarzenia może być trudno uwierzyć nie tylko osobie terapeutycznej, ale także innym osobom alterskim w systemie. Czasami przyczyna leży w wyparciu, ale niektóre wspomnienia faktycznie mogą nie odzwierciedlać rzeczywistości, a na przykład dotyczyć odgrywanej sytuacji, o której dziecko wierzyło, że dzieje się naprawdę, albo mieć przyczynę narkotykach, które są często używane w takiej przemocy, lub celowym programowaniu poszczególnych osób alterskich, czy być próbą straumatyzowanego umysłu na przetworzenie niewyobrażalnej traumy. Dr Ross zaleca tutaj podejście terapeutycznej neutralności, jako swoje motto podając cytat z filmu War Games: „Dziwna gra. Jedyną możliwością wygranej jest nie grać.”.^[3] Tak samo jak przy każdej innej traumie, w przypadku braku obiektywnych dowodów, takich jak dokumentacja medyczna albo interwencja służb ochrony dzieci, osoba terapeutyczna zwyczajnie nie wie, czy wspomnienia są prawdziwe, i powinna być o tym szczera — jeśli będzie zawsze potwierdzać lub odrzucać wszystkie wspomnienia, prędzej czy później potwierdzi pewne fałszywe lub odrzuci prawdziwe. Ale są też inne przyczyny, dla których dr Ross odradza przyjowania pozycji „wierzę” lub „nie wierzę”. Po pierwsze, przyjęcie którejkolwiek z pozycji sprawia, że część osób alterskich czuje, że osoba terapeutyczna jest po ich stronie, a pozostałe, że jest przeciwko nim (a terapeutyczna relacja nie powinna faworyzować nikogo w systemie). Dalej, przyjęcie pozycji „wierzę” tworzy konflikt transferencji, gdzie osoby leczone obawiają się, że prędzej czy później oprawca kryjący się za przyjazną maską wyjdzie z cienia i zdradzi je, przestając wierzyć. Oprócz tego stawia osoby leczone w zależnej pozycji, w której potrzebują terapii do walidacji swoich przeżyć i nie mogą jej sobie zapewnić samodzielnie (co jest antyterapuetyczne, bo terapia powinna jak najbardziej uniezależnić osobę leczoną). Z kolei przyjęcie pozycji „nie wierzę” stawia osobę terapeutyczną na pozycji w zgodzie z osobami krzywdzącymi: ofiary muszą udawać, że nic się nie stało, nie zasługują na bycie zrozumianymi i muszą podporządkować się światopoglądowi autorytatywnej osoby dorosłej. Takie podejście sprawia, że osoby alterskie przekonane o prawdziwości swoich doświadczeń chowają się w wewnętrznym świecie (co uniemożliwia pracę z nimi na terapii).

Takie podejście może rodzić niezadowolenie u osób, które desperacko pragną się dowiedzieć, czy to wszystko naprawdę im się przydarzyło. Ale, jak zauważa dr Ross, to, czy dany przypadek jest „prawdziwy”, w żaden sposób nie wpływa na cele leczenia i techniki terapuetyczne. W jego podejściu główny nacisk w leczeniu kładzie się na poczucie winy i nienawiść do siebie, mieszane uczucia przywiązania do osób krzywdzących, wyniszczające strategie radzenia sobie, poważne przyłożenie się do pracy w kierunku uzdrowienia, odbycie żałoby po dzieciństwie, którego nigdy się nie miało, stawianie zdrowych granic i ponowne przeżywanie traumy. Kwestia, które wspomnienia są prawdziwe, a które nie, zostaje do rozstrzygnięcia osobiście przez leczony system.

Odprogramowywanie

Część osób po RAMCOA wierzy, że poprzez programowanie osoby krzywdzące zyskały kompletną kontrolę nad ich umysłem. Można zacząć im uświadamiać, że to nieprawda, posługując się faktem, że gdyby tak było, kontrolujące je osoby nigdy by nie pozwoliły im pójść na terapię lub nawet szukać informacji o leczeniu w internecie, ponieważ leży to w sprzeczności z ich interesami. Następnie może pomóc demistyfikacja programowania. Dr. Ross zauważa, że w pewien sposób wszyscy jesteśmy zaprogramowani, na przykład do mówienia w konkretnym języku albo noszenia innych ubrań i fryzur, niż były modne w latach '70.^[3] Następny poziom programowania ma miejsce przy mniej drastycznej traumie. Dziecko wykorzystywane przez ojca, który prosi o zachowanie tego w sekrecie, jest zaprogramowane do milczenia przez lojalność do osoby, która zapewnia jej opiekę, i może też przez społeczne oczekiwania, że grzeczne dzieci zawsze słuchają się rodziców. Dziecko doświadczające przemocy fizycznej zostaje zaprogramowane, żeby odbierać werbalne i niewerbalne sygnały, że rodzice zaczynają się denerwować, i zrobić wszystko, co w jego mocy, żeby nie wściec ich bardziej. W przypadku RAMCOA działa dokładnie ten sam mechanizm, z tym że przemoc jest o wiele bardziej ekstremalna i przez to siła odpowiedzi także się zwiększa. Po takiej edukacji można zacząć pracować nad tymi odpowiedziami standardowymi technikami leczenia traumy — dr Ross odradza szukania osób, które reklamują się jako „deprogramujące”, ponieważ w jego doświadczeniu używają one technik, które nie są opisane nigdzie w recenzowanej literaturze naukowej, i kończą się regresją, paranoją, zależnością i zwiększoną dysocjacją.

Do pozbycie się rzeczy zaimplementowanych z pomocą hipnozy pomocna może być także (auto-)hipnoza. The Stronghold System opisują, jak do odprogramowania swojego systemu stworzyli technologię symulacyjną w wewnętrznym świecie, która pozwalała im wybrać najlepszy scenariusz działania i zobaczyć, jakie akcje uruchomią inne programy.^[4] Zauważają także, że pokoje symulacyjne to też dobry sposób radzenia sobie z jeszcze nieodprogramowanymi osobami alterskimi — mogą one wykonać tam polecone im zadania, wierząc, że robią je w rzeczywistym świecie. Dzięki temu system jest bezpieczny, a one nie muszą zmagać się z konsekwencjami sprzeciwiania się woli osób krzywdzących.

Zewnętrzne materiały

W języku polskim na temat RAMCOA nie udało nam się znaleźć zbyt wiele. Jeśli znacie inne strony z rzetelnymi materiałami, prosimy o podesłanie linków.

• Zorganizowana przemoc na tle seksualnym i przemoc rytualna
• Organised Abuse
• End Ritual Abuse
• RA INFO
• RAMCOA Resilience
• Survivorship

Przypisy

1. ↑ ^{a b} Organised abuse: A neglected category of sexual abuse with significant lifetime mental healthcare sequelae, Michael Salter i Juliet Richters, Journal of Mental Health, 2012
2. ↑ Demystifying ritual abuse - insights by self-identified victims and health care professionals, dr Johanna Schröder i wsp., Journal of Trauma and Dissociation, 2020
3. ↑ ^{a b} Treatment strategies for programming and ritual abuse, dr Colin Ross, Journal of Trauma and Dissociation, 2017
4. ↑ TW: What is Deprogramming yourself 101 in Dissociative Identity Disorder – Part 2

Utworzono: 28.04.2026
Ostatnia aktualizacja: 29.04.2026